Dagboeken volschrijven vindt zij de hemel en de hel. Het is een niet zonder kunnen en een niet zonder willen. Papier was en is geduldig terwijl de pennen zin na zin en dagboek na dagboek volschreven jaar na jaar na jaar. Het is als een nabije vriend/ vriendin hebben die veel van je diepste gedachten en gevoelens kent.
Ze begon met deze manier van schrijven toen ze op haar 12de naar het eerste pleeggezin werd gestuurd. Vier jaar lang pende ze van zich af. De dagboeken verstopte ze en propte ze nadien diepweg in de dichtstbijzijnde vuilnisbak als ze werd overgeheveld naar een ander gezin. Drie sleet ze er. Of sleten drie haar?
Schilderen is één van mijn passies. (Nee, ik bezocht geen kunstacademie.)
Evenals schrijven of dansbewegingen maken is het een vriendelijke manier om mijn emoties eruit te kieperen. Ik vind het - vooral winters- helend om intuïtief iets te voorschijn te laten komen. Het lijkt wat vaak nergens op. Dat geeft niets.
Kortgeleden was ik er van overtuigd dat ik zou gaan vloggen in kader van:’laat ik ook eens wat zeggen.’ Wou mij verbaal uitspreken hoe ik over allerlei vormen van pestgedrag/ uitsluiting zoals racisme en allerlei discriminatie denk. Met als titel: wie de schoen past trekke hem aan.’ Echter, ik zag in de NOS app zo veel onbegrijpelijke narigheid voorbij komen omtrent demonstraties, dat ik mij terugtrok. Schijtlijster in optima forma? Hét vlogmoment is weer eens voorbij.
Een huis met een tuin huren is een zegen. Ik zit nog buiten heel lui en ontspannen op mijn ligbed.
Behaaglijk trek ik de plaid over mijn benen heen die een pijn doen van heb ik jou daar. Ondanks het zware been gevoel voel ik mij dankbaar.
