2.146 Behoefte?

Behoeftes? Laatst zei iemand tegen mij: jij hebt ook je behoeftes. Tja, dat is een feit. Mijn behoefte is schrijven. Zo kan ik verbinden, zo kan ik loslaten, ontspannen, accepteren, zo kan ik verwerken, wat dan ook uit kristalliseren en delen. In mijn Blogspot publiceren maakt het meestal oké. Het voelde oké vanmiddag. Zo, nu gaan met die banaan. Nu ga ik verder schrijven. 

Echter ... daarnet mijn laatste vanmiddag gepubliceerde schrijfsel ( van kinderloosheid naar twee volwassen kinderen) weggehaald en ergens gaat het mij aan mijn hart dat ik juist dát verwijderde. Maar ja, het gaat niet alleen om mijzelf. Het is nooit mijn intentie om wie dan ook te kwetsen of iets moeilijk te maken. En ...er stond voor mijn gevoel echt niets kwetsend in. 

Eigenlijk had ik niet naar anderen moeten luisteren en het laten 
staan? Eindelijk schreef ik eens niet in raadselen. Dit Blogspot 
hier is een overzichtelijke plek, ook als de dierbaarste  naasten hier ooit in de toekomst zouden komen en lezen. Daarom had ik het juist hier geplaatst. 

@ in de war.

2.145 Loslaten is mijn gevoel accepteren

De moeder heeft zich er haar  gedachten op dol gedraaid, ze kan haar kop erover breken maar ze zal net als dat haar ouders vroeger niet wisten wat zij dacht, voelde en meemaakte, dit evenmin van haar kinderen weten. Dat is hun privé.  Als ze iets vertellen voelt ze zich vereerd voor hun vertrouwen. Oké, ze is een Hooggevoelige , ze voelt aan. Maar met je kinderen kan het toch ontaarden in een invullen. Zij die zo’n hekel aan aannames en invullen heeft, is zich er nu bewust van dat door haar eigen warrigheid de laatste tijd, ze deels invulde in plaats van in te voelen, aanvoelen.

2.144 Thuis

Kalmerend spreekt zij zichzelf  toe. ‘Rustig rustig rustig, vanwaar die onrust terwijl er net een zo weldadige rust in ons was?’ 

Dan pakt ze de fiets en fietst en fietst en fietst de Natuur in. Ze staat stil bij koeien, paarden, schapen, ganzen, zwanen, allen met hun kleintjes. Moeders met hun kleintjes.  Ze kijkt, luistert en merkt op. Het leven is zoals het is. Rust wordt weer meester van haar. Ze ademt. Ze leeft. Ze is dankbaar. Ze beweegt. 

2.143 Fauré: Pavane

https://youtu.be/1AAXofuZ624

2.142 Racefietsers 🚴🏻‍♂️🚴🏻‍♀️🚴🏻‍♂️🚴🏻‍♀️🚴🏻‍♂️🚴🏻‍♀️🚴🏻‍♂️🚴🏻‍♀️🚴🏻‍♂️🚴🏻‍♀️🚴🏻‍♂️🚴🏻‍♀️🚴🏻‍♂️

 Sommige ( veel) racefietsers kunnen het slechtste in mij naar boven halen. Stel, dat er op een snelweg met een rijtje auto’s -tussen het gewone verkeer in- net zo hard  werd gereden als met een Formule 1 wagen op een Racecircuit dan zouden deze bestuurders flink bekeurd worden en misschien wel een rijverbod krijgen. TOCH?

Waarom dan niet dezelfde maat hanteren op een fietspad?

Waarom mogen racefietsers wél zo idioot hard zonder in te houden qua snelheid op een normaal fietspad racen? Zij gedragen zich alsof zíj het alleenrecht op het fietspad hebben. Ook zijn ze  sneller dan zoef de haas, antilope of cheeta’s , je hoort deze heer en meesters soms niet aankomen en vlakbij schrik je je bijna een hartverzakking van hun geroep of gescheld omdat je gewoon rustig van de natuur genietend aan het fietsen bent. Waarom moet de gewone fietser heel snel afstappen en aan de kant gaan omdat zijne koninklijke hoogheden de racefietsers dwingend  -alle voorrang eisend- voorbij willen snellen zonder in te houden? Zijn ze helemaal van de pot gerukt. Ik ben het zo zat.

2.141 Aan mijn kinderen💕

Onderstaande schreef ik begin jaren ‘90. 

(Nu zijn we dertig jaar later. Onze oudste loopt al naar de 40)

2.140 ik wens je acceptatie ❤️

Wensen aan .... 

Ik wens je acceptatie. Ja, weer!

Ik wens je dat je accepteert dat je een herkauwer bent

totdat alles op zijn plek valt in je of ...niet. 

Kies ervoor om niet als een kapotte grammofoonplaat te zijn waarvan de naald in een groef blijft hangen in een perpetue mobile.

Alles op zijn tijd.